War on pigeons (update 2)

Zo blij als een kind was ik twee jaar geleden. Een eigen appartement inclusief balkon op het zuiden. Helemaal voor mij alleen! Dat bleek te vroeg gejuicht. Wat de makelaar er niet bij had verteld, was dat ik het balkon moest delen met de buurtduiven. Een bloedige war on pigeon terror die tot op de dag van vandaag voortduurt was het gevolg.

De stadsduif – Columba livia domestica – is volgens Wikipedia een ondersoort van vogels. Daar zou je al een punt kunnen zetten. Een ondersoort. Niet voor niets worden deze wezens ‘ratten van de lucht’ genoemd. Ze vreten alles wat ze kunnen vinden en schijten vervolgens de hele boel onder. En het ergste van al, ze koeren. Precieze metingen heb ik niet, maar het is hard genoeg om een vaste slaper als Pedrinho te doen ontwaken. In de zomer elke ochtend rond een uur of vijf. Ook in de weekenden, want van stadsduiven is bekend dat ze zelden uitslapen.

Alsof de gewone stadsduif nog niet erg genoeg is bestaat er ook nog een Amsterdamse variant. Assertiever, brutaler en vol praatjes. Door hun jarenlange ervaring in de keiharde leefomgeving van de urban jungle zijn ze gemuteerd tot een resistent superras, zogenaamde übertauben. Dit alles nog niet wetende begon ik twee jaar terug tamelijk naïef aan mijn strijd tegen deze duiventerreur.

War on pigeons 2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Stap 1 was het ophangen van vlaggetjes aan het balkonhek. Deze felgekleurde, wapperende stukjes stof moesten de duiven afschrikken en desoriënteren in de aanvliegroute. De eerstvolgende keer dat ik buiten kwam wist ik niet wat ik zag. Mijn gevleugelde ‘vrienden’ hadden mijn balkon veranderd in een Pigeon Party Paradise. Ze hadden nog net geen feesthoedjes op, maar ze liepen wel in groten getale de polonaise, vrolijk fladderend en koerend.

Licht aangedaan door mijn eerste nederlaag zette ik mijn tweede wapen in; boobytraps. Iemand op een feestje kwam met de tip om draadjes te spannen boven het hek, zodat ze niet meer konden zitten. Het klonk als een plausibel verhaal, maar niet veel later stond ik oog in oog met een schijnbaar moeiteloos op één poot balancerende duif. Teleurstelling, woede en moedeloosheid vochten om voorrang. Had de Vietcong tientallen Amerikaanse gevechtshelikopters neergehaald door het spannen van een paar draden, ik kon het niet eens winnen van een ondersoort van vogels. Sterker nog, ik werd recht in mijn gezicht uitgekoerd.

Zo langzamerhand werd mijn strijd een obsessie. Ik kwam nauwelijks meer buiten en begon me steeds meer te identificeren met Jonathan Noel, de hoofdpersoon in Süskinds ‘Die Taube‘. De wanhoop nabij viel op een dag tijdens een bezoekje aan Intratuin mijn oog op rattengif. Zou dit ook tegen de ratten van de lucht werken? Ik besloot het erop te wagen. En dus stond er niet veel later een bakje broodkruimels vermengd met rattengif aanlokkelijk klaar. Een kapitale blunder. De score: twee dode katten en een horde agressieve multi-resistente duiven die nu officieel de oorlog aan me verklaarden.

Nu twee jaar verder is mijn motto ‘de enige goede duif is een dode duif’ en ben ik driftig op zoek naar een Dove Hunter. Een ervaren stroper die definitief een einde aan de terreur kan maken. Ik ben me ervan bewust dat dit illegale praktijken betreft, maar desperate times call for desperate measures. Mensen die me hiervoor willen aangeven bij de gezaghebbende instanties heb ik het volgende te zeggen: if you’re not with me, you’re against me. I shall prevail. I’m gonna hunt ‘m down, smoke ‘m out and bring them to death. May god bless Pedrinho.

ps. tips zijn welkom in de comments

- Update -

Ik wil jullie een ingezonden brief van een Flokker die anoniem wenst te blijven niet onthouden.

Pedrinho,

Knetterhard eens met je Taube-betoog. Serieus, afmaken. Allen. Hard and deep. Of zoals wijlen mijn oma zou roepen als wij een fraai vogeltje zagen vliegen op de boerderie: “schiet’n dôôd!“.

Vergif zou niet mijn keuze zijn. Ik heb een net gespannen (als in de strijd verloren, want nu kijk ik zelf door groen gaas naar buiten). Al een jaar duivenloos, dat dan weer wel. Tot vorige week, toen die verworpenen der aarde een klein gaatje in dat net hadden ontdekt. En hoppa, stante pede nestje bouwen. Gat gedicht. Duiven proberen terug te komen en denken f#$%ck what de f@#@ck is this! Desperaat dat ze zijn. Met grote kijkers kijken ze mij aan. Ik drink dan mijn koffie en zwaai naar ze. Al vijf jaar strijd, vriend. Het voelt nu dan toch eindelijk als victorie, ondanks mijn groen-gazige wereldbeeld.

Check deze link. Zo rollen wij in Rotterdam. Eigenrichting. Serieus, ik vind ‘t een falende overheid (grote woorden, maar oh zo waar). Ik heb die gasten (overheid) eens gebeld dat ze die kloteduiven moesten afmaken. Doen ze niet. Hebben ze eerst meer klachten nodig. Allez, je ziet wat er gebeurt. Ook alle Moslima-mensen die duiven en meeuwen voeren omdat ze van hun Superbestfriend geen eten mogen weggooien… man oh man. Opvoeden. Nog een lange weg te gaan, Pedrinho. Ik ga nogmaals de verdelgers contacteren, met bovenstaand artikel als attachment.

Tchau, anoniempje

- Update 2 -

Nieuwe ontwikkelingen in de strijd tegen de geradicaliseerde duivenbende die de balkons van onschuldige burgers terroriseert. De leider van de activistische duivengroepering, wijkagent Bas Munne, gooit nog eens extra olie op het vuur door een slagroomtaart uit te reiken aan de gouden-tip-gever die leidt tot de opsporing van één of meerdere sympathisanten van het PFB-front (PigeonFreeBalcony).

Pigeons wijkagent

Desgevraagd geeft de persvoorlichter van het PFB-front, Stebane, aan dat passende maatregelen zullen volgen. ”Het is toch de wereld op z’n kop?! De bezetting van onze balkons is direct in strijd met artikel 461 WvS. De betrokken duiven zijn hiervan op de hoogte, maar hebben werkelijk schijt aan alles, zo ook aan het Wetboek van Strafrecht”. Stebane vult verder aan dat het PFB nu voornemens is de gouden tip, die leidt tot de opsoring van wijkagent Bas Munne, te belonen met een originele Man Kung 130 Pond Kruisboog.

Geef een reactie