¡Uno!

Volgens nu.nl had de uitbarsting van Billie Joe Armstrong op het IHeartRadio festival in Las Vegas (“you’re giving me one fucking minute?”) en daarop volgende opname in een afkickkliniek niet op een slechter moment kunnen komen. Of op geen beter moment?

There is no such thing as bad publicity als je drie albums (trilogie ¡Uno! , ¡Dos!, ¡Tré! ) te verkopen hebt. The only thing worse than being talked about is not being talked about, aldus Oscar Wilde. En gepraat wordt er over Billie Joe en z’n kornuiten. Vooral over in welk hokje ze horen en moeten blijven, anders is het maar moeilijk.

Michael Jackson was de King of Pop (of Elvis, kan mij het schelen). Ramones waren de koningen van de punkrock. Duidelijk. Green Day is punkrock. En pop. Erg verwarrend voor veel mensen, die twee labels. Al decennia lang krijgt Green Day bakken met kritiek over zich heen. Ondertussen zijn ze wel al diezelfde twee decennia één van de succesvolste bands ooit. Niet te vergeten een meesterlijke live band. Dit keer geen epische rock opera, maar het negende studioalbum vol met liefdesliedjes en puberale fuck you-nummers. Heerlijk. En als het je niet bevalt, dan luister je toch niet.

You’re getting on my every last nerve
Everything you’ve said I’ve already heard
I’m sick to death of your every last breath
And I don’t give a fuck anyway

Geef een reactie