Sinterklaas en Piet

Sinterklaas is sinds gisteren weer in het land en dat had nogal wat voeten in de aarde. En niet omdat de pakjesboot voor de zoveelste keer verkeerd dreigde te varen. De Zwarte Piet discussie was heviger dan ooit en natuurlijk heeft onze scherpe columnist Santiago Mabaj hier een uitgesproken mening over.

Wat begon met 21 Amsterdamse klagers ligt inmiddels op de New Yorkse VN-burelen als onderwerp van onderzoek. Zwarte Piet zou een racistische overblijfsel in de cultuur zijn in een land met een – excuses le mot – donkere geschiedenis. Wij hebben het Engels niet voor niets verrijkt met het woord ‘apartheid’.

Wellicht naïef, maar sprekend uit eigen ervaring is al ruim dertig jaar het gangbare idee dat roet Pieten zwart maakt, als ware zij moderne mijnwerkers. Met dank aan de VN weten wij weer dat Neerlands grootste kinderfeest eigenlijk een orgie van racisme, onderdrukking en vooroordelen is, en daarmee in strijd met de mensenrechten. Onderzoek moet die conclusie nog staven, maar de Jamaicaanse voorzitster van de VN-werkgroep heeft zich als (quote – unquote en vertaald) ‘zwart persoon’ tegen het Sinterklaasfeest uitgesproken. Bovendien, zo zei zij, is het ook vreemd dat een land twee Santa Clauses omarmt. Een mooi staaltje culturele onderdrukking van de zwarte vrouw of van de VN-medewerker van ‘over de oceaan’.

Zwarte Piet 2

 

 

 

 

 

 

 

Nog opvallender was de rol van de directrice van het Nederlands Instituut voor Volkscultuur en Immaterieel Erfgoed. Mevrouw Strouken dook veelvuldig in media op met een afkondiging dat Zwarte Piet aangepast moet worden. Het Sinterklaasfeest zou namelijk ten onder gaan aan een gebrek aan draagvlak. Een heerlijk elitaire methode om het voetvolk op het rechte pad te houden, zonder verdere onderbouwing. Een methode ook die al snel tot een vergelijking doet leiden tussen dit Nederlandse instituut en zijn Duitse voorganger van zo’n tachtig jaar geleden, de Kulturkammer.

Als Zwarte Pieten niet langer zwart mogen zijn, zwart genoemd mogen worden of op donkere medemensen mogen lijken, is het wel zo netjes dat Sinterklaas ook meebeweegt. Bijvoorbeeld voor de afwisseling in schrikkeljaren een negroïde goedheiligman. Politieke correctheid ten voeten uit. Wegwijspiet moet in die jaren wel weer zwart zijn, want een zwarte Sinterklaas die luistert naar een witte Wegwijspiet is ontegenzeggelijk racistisch. Pieten met een groen gelaat is eigenlijk de enige optie. Bij gele Pieten worden Chinezen boos, bij rode de indianen en bij blauwe alcoholisten. Groen is veilig; de VN neemt Shrek als klager vermoedelijk niet serieus.

Onaangeroerd blijft de seksediscussie. Niet alleen oude, grijsbebaarde mannen kunnen kinderen blij maken met cadeautjes. Vrouwen van dezelfde leeftijd kunnen al enkele decennia meer dan koken. Maar toch zien alle vrouwelijke hulpjes er uit als Piet en niet als Petra. Het is wachten op het pleidooi voor een Sinterklaasfeest waarin iedereen is zoals hij of zij is, met gesloten verkleedkist.

Zwarte Piet 1

 

 

 

 

 

 

Maar dan wil ik ook een vlugschrift dat alle Jannen in bescherming neemt. Hoewel met evenveel gemak verwezen kan worden naar het zaakje van Gerrit, Willem of Henk, is Jan altijd de lul. Onbeschrijfelijk en omvangrijk leed is het gevolg. Dagelijks krijgen 400.000 Nederlanders met die naam een tik op de neus. Verwijzen naar het vrouwelijk geslacht is ook een oplossing – niet alleen allitererend op kat – of gebruik eens een andere naam en nieuw lichaamsdeel. Werken voor Tinekes tiet, of anders Achmeds aars bekt toch ook best goed.

Hangende het VN-Sinterklaasonderzoekje moet Nederland extra oppassen andere volken of personen niet te kwetsen in beeld of taal. Alleen zo is te voorkomen dat het binnen de kortste keren ergens zwart ziet van de mensen die andere zwarte schapen willen beschermen. Op Facebook mag de Pietitie getekend worden, maar niet met een gebelgd humeur, want onze zuiderburen zijn waakzaam. Teken zwijgend als een mof en groet alle Zwarte Pieten die in welke negerij dan ook voor een jodenfooi de decemberkoude trotseren. Het is geen racisme dat hen drijft, maar bereidheid kinderen te vermaken.

Hoe dan ook, de pepernoten van dit jaar hebben een bittere bijsmaak, wetende dat de VN meer tijd vrij had kunnen maken voor jonge Syrische vluchtelingen, Oegandese kindsoldaten of Filippijnse dakloze wezen. Die kinderen krijgen voor, op en na 5 december geen cadeautjes van zwarte, witte, gele, rode, blauwe of groene hulpjes, maar wachten wel met smart op bemoeienis van de VN.

Geef een reactie