Keep the soul alive

Het was zaterdag rond een uur of acht. De avond viel over Lowlands en Pedrinho lag languit in het gras nog bij te komen van de dag ervoor. Het powernapje werd verstoord door het gejuich van enthousiast publiek en een stemgeluid dat verdacht veel weg had van James Brown. Was die niet dood? Toch maar eens een kijkje nemen.

Op het podium stond een man die ook qua looks de vergelijking met Mr. Sex Machine kon doorstaan. Navraag leerde dat het hier ging om de 64-jarige Charles Bradley alias The Screaming Eagle of Soul. Een bijnaam die na het luisteren van een half nummer geen uitleg meer behoefde. En alsof zijn stem nog niet genoeg was, gooide de extravagante zanger er tijdens een geweldige set ook nog een heuse spagaat uit, het publiek in extase achterlatend. Pedrinho was instant fan en met hem iedereen die erbij was.

Ondertussen is het een half jaar later en zijn het mooie tijden voor Charles. Deze week kwam zijn tweede album ‘Victim of Love’ uit en komende zomer staat hij onder andere op Rock Werchter en North Sea Jazz. Hoe anders het niet zo lang geleden was bleek uit de documentaire die gisteren bij Het Uur van de Wolf uitgezonden werd. Al vanaf zijn tienerjaren droomt de New Yorker van een doorbraak in de muziekindustrie. Uiteindelijk komt dat succes pas op 62-jarige leeftijd met zijn debuutalbum ‘No Time for Dreaming’.

De reportage toont dat hem in de tussentijd zo ongeveer alle ellende die je als mens kan meemaken ten deel gevallen is. Zo bizar dat je af en toe zelfs het gevoel hebt dat je naar een Eddie Murphy film zit te kijken, waarin hij zelf alle karakters speelt, inclusief zijn eigen moeder. Dat maakt de documentaire soms grappig, maar veel vaker ontroert de muziek nadat hij de sombere achtergrond van zijn teksten uit de doeken heeft gedaan.

Charles Bradley dus. Gaat dat zien. De documentaire en zijn live optredens. Te beginnen met bovenstaande clip van Lowlands 2012. Enige minpuntje is dat de beste man om de haverklap God bedankt voor het succes dat hij heeft. Hij zou beter zichzelf kunnen bedanken voor zijn enorme doorzettingsvermogen. En Pedrinho natuurlijk, voor het onderbreken van zijn powernap.

Geef een reactie